Η ολοκλήρωση της θητείας της Κριστίν Λαγκάρντ στην ηγεσία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας σηματοδοτεί το κλείσιμο ενός κύκλου για μια από τις ισχυρότερες προσωπικότητες της παγκόσμιας οικονομίας. Ως η πρώτη γυναίκα που βρέθηκε στο τιμόνι κορυφαίων οργανισμών όπως το ΔΝΤ και η ΕΚΤ, η Λαγκάρντ συνδύασε τη στιβαρότητα με τη διάθεση για διάλογο, επηρεάζοντας καθοριστικά τις διεθνείς εξελίξεις.
Η διαδρομή της υπήρξε πολυτάραχη. Από πρωταθλήτρια στη συγχρονισμένη κολύμβηση —ένα «σχολείο» πειθαρχίας και αντοχής— πέρασε στη νομική επιστήμη και στη δικηγορία, φτάνοντας το 1999 στην προεδρία του ομίλου Baker McKenzie. Η είσοδός της στην πολιτική σκηνή το 2005 την ανέδειξε στην πρώτη γυναίκα υπουργό Οικονομικών σε χώρα του G7, διαχειριζόμενη την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση και το ελληνικό ζήτημα, παρά τις σκιές από την υπόθεση Ταπί και τη «λίστα Λαγκάρντ».
Στο ΔΝΤ πιστώθηκε την αποκατάσταση του γοήτρου του οργανισμού, απαιτώντας δημοσιονομική συνέπεια και μεταρρυθμίσεις. Ακολούθως, αναλαμβάνοντας την ΕΚΤ το 2019, κλήθηκε να αντιμετωπίσει την ενεργειακή κρίση και το κύμα του πληθωρισμού μέσω της αύξησης των επιτοκίων, δεχόμενη παράλληλα κριτική για τον κοσμοπολίτικο τρόπο ζωής της.
Το μεγάλο ερώτημα αφορά το επόμενο βήμα της και το ενδεχόμενο κάθοδού της στην πολιτική αρένα της Γαλλίας ενόψει της αποχώρησης του Εμανουέλ Μακρόν. Παρά το γεγονός ότι διαθέτει το εκτόπισμα και τη φιλοδοξία, μια τέτοια προοπτική συνοδεύεται από σοβαρά «αγκάθια», καθώς η γαλλική πολιτική σκηνή παραμένει ιδιαίτερα ασταθής και πολωμένη.
Είτε επιλέξει το πολιτικό προσκήνιο είτε την αποχώρηση, η Κριστίν Λαγκάρντ έχει ήδη εξασφαλίσει μια εξαιρετικά ισχυρή και αμφιλεγόμενη θέση στην ιστορία της σύγχρονης ευρωπαϊκής και παγκόσμιας οικονομίας.
