Ένα εφιαλτικό αλλά αυστηρά υποθετικό σενάριο για το μέλλον της ευρωπαϊκής ασφάλειας και τις γεωπολιτικές ισορροπίες επεξεργάστηκε η γνωστή αμερικανική δεξαμενή σκέψης RAND Corporation, η οποία διατηρεί στενή συνεργασία με την αμερικανική κυβέρνηση και το Πεντάγωνο. Η έκθεση εξετάζει τις πιθανές επιπτώσεις μιας απότομης αλλαγής ηγεσίας στη Μόσχα και σκιαγραφεί μια πορεία κλιμάκωσης που θα μπορούσε να οδηγήσει σε άμεση σύγκρουση της Ρωσίας με το ΝΑΤΟ.
Το χρονικό της κρίσης σύμφωνα με τη RAND:
- Ιανουάριος 2027: Το σενάριο τοποθετεί τον ξαφνικό θάνατο του Βλαντίμιρ Πούτιν, με την εξουσία στη Ρωσία να περιέρχεται στα χέρια ενός πρώην στρατηγού των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών (FSB).
- Προσωρινή ανάπαυλα και αδιέξοδο: Ο νέος ηγέτης συμφωνεί αρχικά σε κατάπαυση του πυρός στην Ουκρανία με τη μεσολάβηση των ΗΠΑ, της Βρετανίας και ευρωπαϊκών δυνάμεων. Ωστόσο, επειδή οι στρατηγικοί στόχοι της Μόσχας παραμένουν αμετάβλητοι, οι ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις ναυαγούν και ο πόλεμος στην Ουκρανία συνεχίζεται.
- Στροφή σε υβριδικές επιθέσεις: Η αυξανόμενη εσωτερική δυσαρέσκεια των Ρώσων πολιτών ωθεί το Κρεμλίνο σε κλιμάκωση εκτός συνόρων, εξαπολύοντας υβριδικές επιθέσεις κατά κρατών-μελών του ΝΑΤΟ και εργαλειοποιώντας την προστασία των ρωσόφωνων πληθυσμών στην Ανατολική Ευρώπη.
- Η κρίση της Νάρβα (Μάιος 2030): Η Ρωσία υποκινεί ταραχές στην εσθονική πόλη Νάρβα και προχωρά σε στρατιωτική εισβολή. Το ΝΑΤΟ ενεργοποιεί άμεσα το Άρθρο 5 περί αμοιβαίας άμυνας.
- Γεωγραφική επέκταση και κατάπαυση πυρός: Οι συγκρούσεις εξαπλώνονται στη Βαλτική, τη Βόρεια Ευρώπη και το Ηνωμένο Βασίλειο, μέχρις ότου η Μόσχα κηρύξει τη νίκη της στη Νάρβα τον Νοέμβριο του ίδιου έτους και προτείνει νέα κατάπαυση του πυρός.
Οι συστάσεις και ο χαρακτήρας της έκθεσης
Η μελέτη δεν αποτελεί πρόβλεψη ή βεβαιότητα, αλλά ένα από τα πολλά πιθανά στρατηγικά μοντέλα που εξετάζονται για λόγους πρόληψης. Η RAND απευθύνει σαφείς συστάσεις προς τη βρετανική κυβέρνηση –και ευρύτερα τους συμμάχους του ΝΑΤΟ– τονίζοντας την ανάγκη έγκαιρης προετοιμασίας, ενίσχυσης της αποτροπής και αυξημένης προστασίας των κρίσιμων υποδομών απέναντι σε μελλοντικές ασύμμετρες και συμβατικές απειλές.
