Την τακτική της καθυστέρησης αξιοποιεί εκ νέου ο Βλαντιμίρ Πούτιν στο ουκρανικό μέτωπο, προσφέροντας περιορισμένα διπλωματικά ανταλλάγματα ενώ παραμένει αμετακίνητος στις βασικές του επιδιώξεις. Μετά τις επαφές στο Άμπου Ντάμπι και τη συνάντηση στο Κρεμλίνο με τους απεσταλμένους του Ντόναλντ Τραμπ, Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ, δημιουργήθηκε στην αμερικανική πλευρά η εντύπωση ότι η Μόσχα αποδέχεται την επιστροφή της Ευρώπης στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Ωστόσο, το Κρεμλίνο έσπευσε να μετριάσει τις προσδοκίες. Ο εκπρόσωπος Ντμίτρι Πεσκόφ ξεκαθάρισε πως δεν υπάρχει οριστική απόφαση για ευρωπαϊκή συμμετοχή, ζητώντας πρώτα αποδείξεις για τις «πραγματικές προθέσεις» των Ευρωπαίων. Ουσιαστικά, η Μόσχα αφήνει φαινομενικά ανοιχτή την πόρτα, αλλά θέτει ως προϋπόθεση την αλλαγή της σκληρής ευρωπαϊκής στάσης, τη στιγμή που ο Γιούρι Ουσακόφ κατηγορεί τις Βρυξέλλες ότι με τις πράξεις τους επιλέγουν τη συνέχιση του πολέμου.
Παράλληλα, σύμφωνα με δημοσίευμα της Bild, η Ρωσία επαναφέρει στο τραπέζι ακραίες αξιώσεις που αγγίζουν συνολικά την ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας — παρά τις επίσημες διαψεύσεις. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται η αποχώρηση της Φινλανδίας από το ΝΑΤΟ, η απομάκρυνση των νατοϊκών βάσεων από τη Βαλτική και την Ανατολική Ευρώπη, η μόνιμη ουδετερότητα της Ουκρανίας, καθώς και η προσάρτηση του Ντονμπάς και όλων των κατεχόμενων εδαφών. Πρόκειται για απαιτήσεις ανάλογες με το ρωσικό τελεσίγραφο του Δεκεμβρίου 2021, λίγο πριν από την εισβολή.
Η αδιαλλαξία του Πούτιν εδράζεται στην αίσθηση διπλωματικής υπεροχής: ενώ η ρωσική οικονομία πιέζεται και οι απώλειες στο μέτωπο αυξάνονται, οι δυτικοί ηγέτες είναι εκείνοι που αναζητούν δίαυλους επικοινωνίας. Ενδεικτικές είναι οι πρόσφατες επαφές της Νορβηγίας και της Φινλανδίας, αλλά και οι επικείμενες συναντήσεις του Ρώσου προέδρου με τον Ντόναλντ Τραμπ και τον Σι Τζινπίνγκ στην Κίνα, τις οποίες τα ρωσικά μέσα ήδη συγκρίνουν με τη διάσκεψη των «Τριών Μεγάλων» το 1945.
