Το ζήτημα της πόντισης του καλωδίου της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου φέρνει ξανά στο προσκήνιο τα περίπλοκα ζητήματα του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας, ιδίως σε περιοχές όπου οι θαλάσσιες ζώνες δεν έχουν οριοθετηθεί μεταξύ των εμπλεκόμενων κρατών. Στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης βρίσκεται η απαίτηση της Τουρκίας για προηγούμενη γραπτή γνωστοποίηση και συντεταγμένες των εργασιών, επικαλούμενη τις δικές της διεκδικήσεις και το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο, γεγονός που εγείρει κρίσιμα ερωτήματα για τα όρια των δικαιωμάτων των παράκτιων κρατών.
Με αφορμή τις εξελίξεις αυτές, τρεις διακεκριμένοι καθηγητές Διεθνούς Δικαίου, οι Άγγελος Συρίγος, Πέτρος Λιάκουρας και Σοφία Γαλάνη, αναλύουν στο skai.gr το ισχύον νομικό πλαίσιο, υπογραμμίζοντας τις διαφορές ανάμεσα στην άδεια, στη γνωστοποίηση και στις ελευθερίες της θάλασσας. Η Σοφία Γαλάνη επισημαίνει ότι η Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας διασφαλίζει την ελευθερία πόντισης καλωδίων στην ανοιχτή θάλασσα, την ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα, τονίζοντας ότι δεν απαιτείται ούτε άδεια ούτε γραπτή ενημέρωση της Τουρκίας. Από την πλευρά του, ο Πέτρος Λιάκουρας εξηγεί ότι οι έρευνες που προηγούνται αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της ελευθερίας χρήσης της θάλασσας και δεν συνιστούν έμμεση αναγνώριση ξένων αξιώσεων, ενώ ο Άγγελος Συρίγος στέκεται στη σημασία της θεσμικής στάσης και της πρακτικής που ακολουθούν οι εμπλεκόμενες εταιρείες και τα κράτη για την προστασία των κυριαρχικών τους δικαιωμάτων.
